- Տանը տեղի ունեցող անսովոր իրադարձությունները, սուր հակասություններն ու սուր միջադեպերը, միշտ էլ երեխաներին ժամանակից շուտ են հասունացնում:
- Ժամանակն ամեն ինչ հարթեցնում է, ինչպես հողմն է հարթեցնում անապատի ավազե խորշոմները:
- - Մտածում եմ, որ բնությունը ձեզ ամեն ինչ շնորհել է, ոչինչ չի խնայել:
- Բայց այնումենայնիվ, խնայել է շնորհել ամենակարևորը:
- Ի՞նչը
- Երջանկությունը... - Կարիք չկա ամեն մի պատահական անհեթեթ բանի մասին այդքան մտածել, կենտրոնացնել միտքը, խորանալ, խորասուզվել: Անհրաժեշտ է իրերին մի քիչ էլ պարզունակ նայել, հարկ չկա փորփրել ամեն մի մանրուք, արտաբերած ամեն մի սովորական խոսքի տակ ինչ-որ ետին միտք, ամեն մի մտերմիկ հայացքում քողարկված նպատակ որոնել:
- Չկա ավելի տաղտկալի բան, քան հեշտ հաղթանակը:
- Պատահում է քո կյանքի ճանապարհին հայտնվում է մեկը, որին առաջին անգամ ես տեսնում, բայց դու համոզվում ես, որ ճանաչում ես նրան, ինչ-որ ժամանակ, ինչ-որ տեղ դու ոչ միայն տեսել ես նրան, այլ նրան սրտակցել ես: Քեզ ծանոթ է թվում նրա դիմագծերի ամեն մի խաղը, նրա ողջագուրումների նազանքը, մազերի բուրմունքը: Փորփրում ես հիշողություններդ, խառնում ես անցյալի մոխիրը, որ դեռ տաք է՝ թաքնված մարմրող կայծերից, և դրանց մեջ չես գտնում այս զարմանալի և՛ հարազատ, և՛ օտար մարդու կայծը...
- Ուրախությունը դարձրել են հնարովի, սերն էլ մասխարա...
- Պատերազմի դաժան փորձություններն ապրած այդ մարդկանց հոգին ինչո՞ւ չի աղճատվել: Նրանց մեջ որտեղի՞ց է հասունացել այդպիսի կարեկացանք: Տասներես-տասնչորս տարեկան փխրուն հասակում Անին քառասունմեկ-երկու թվականների խստաշունչ ձմռանն ինչպես է կարողացել առանց վերարկուի ու կիսաքաղց դպրոց հաճախել: Առուստամ հայրիկն ինչպե՞ս չի խելագարվել, երբ ստացել է ավագ որդու մահվան գույժը: Արկի բեկորներից ծվատված մարմնով, ոտքից հաշմանդամ Կարենն ինչո՞ւ է այդպես համոզմունքով նայում ապագային...Իսկ ես ահա, երբ մի փոքր դեմ առնում նյութական դժվարությունների, մի փոքր փախողվում են գործերս, թվում է աշխարհը մլար է պատել:
- Պատահականություններն երբեմն ճակատագրական դեր են խաղում մարդկանց կյանքում, մեկին երանություն են հասցնում, մյուսին՝ կործանում:
- Մի՞թե ուրախության արցունքները այսքան շատ են լինում...
- Աշխարհքս ոչ ու փուչ դարձած է, այնքան մեկմեկու սիրահար կմնան, որ երբ կկարգվին, արդեն իրարմե կշտացած կըլլան և տարին չբոլորած կբաժնվին:
- - Մի՞թե կարող է մեկը ճվաղոցով իր նախասիրությունը պարտադրել մյուսին:
- Բայց գոյություն ունի տրամաբանություն:
- Հիմարությո՜ւն. քո տրամաբանությմաբ դու կարող ես ինձ ապացուցել, որ ձկան յուղը ավելի օգտակար է, քան գարեջուրը, բայց չես կարող համոզել, որ ես գարեջրի տեղ ձկան յուղ խմեմ: - Առաջին դեպքն է, որ ես խաբում եմ նրան, և խիղճս այնքան հանգիստ է. արդյո՞ք սա այն վիճակն է, որը կոչվում է հոգու սառնություն, զգացմունքների կարծրացում, թե՞ պարզապես այլ կնոջ հանդեպ արթնացած իմ ցանկությունը ամեն սրբություն մոռացնել տվեց:
- - Հիմա ատո՞ւմ ես ինձ:
- Ատե՞լ,- քրթմնջաց Անին,- ինչո՞ւ ատել:
«Ատե՞լ, ինչո՞ւ ատել», աղջկա ձայնի արձագանքը դեռ հնչում էր նրա ականջներում. «պարզ է, նա ուզեց ակնարկել, որ ատելուց ավել զորեղ զգացում կա՝ արհամարհել»: - Ժամանակի ընթացքում հիշողություններից կմաքրի իրեն, կմնա միայն սպի, իսկ սպին ցավոտ չէ...
- Իմ մեջ չսկսած վերջացել է մի շատ կարևոր բան... ես դեռ չգտած կորցրել եմ ինձ...
- Արագ վրա հասնող երջանկությունից ես վախենում եմ...
