Դեն Բրաուն - Ինֆեռնո

• Որքան կուզեի մի քիչ էլ ժամանակ ունենալ… սակայն ժամանակն այն միակ ապրանքն է, որն անգամ իմ ահռելի հարստությամբ հնարավոր չէ ձեռք բերել:

• Մեր անցյալի որոշումները ճարտարապետներն են մեր ներկայի:

• Նա հաճախ էր իրենից վանում ինքնախղճահարության զգացումը, բայց այս անգամ արցունքները շատ ավելի խորքից էին գրոհում, և նա գիտեր, որ դրանց ազատություն տալուց՝ այլ ըտրություն չուներ: Այդպես էլ արեց:

• Նա լաց եղավ սեփական ինքնահոս կյանքի համար:Նա լաց եղավ աչքերի առաջ մեռած ուսուցչի համար:Նա լաց եղավ մինչև սրտի խորքը հասնող մենության համար:Սակայն առավելապես նա լաց եղավ ապագայի համար… որը մի ակնթարթում այսչափ անորոշ դարձավ:

• Խելագարը նա է, ով անդունդի եզրին է կանգնած, սակայն մերժում է այդ փաստը:

• Կարեկցանքը համամարդկային լեզու է: 

• Բայց երբեմն ստիպված ես գնալ վերև, որպեսզի հետո… ներքև իջնես:

• Մարդն ունի իր ես-ը պաշտպանելու պարզունակ մեխանիզմ, որը ժխտում է իրականության բոլոր այդ դրսևորումները, որոնք ուղեղը չափից ավելի մեծ սթրեսի են ենթարկվում: Ժխտումը մարդու ադապտացիայի մեխանիզմի կարևորագույն տարրն է. առանց որի մենք բոլորս առավոտյան սարսափահար կարթնանայինք մեր մահվան բազում հնարավոր տարբերակների մասին մտքերից: Դրա փոխարեն մեր միտքն  արգելափակում է գոյաբանական վախերը՝ կենտրոնանալով այն սթրեսների վրա, որոնք մենք կարող ենք դիմակայել. օրինակ՝ ժամանակին հասնել աշխատանքի կամ հարկեր մուծել: Եվ եթե մեր գոյաբանական վախերը սկսում են ծավալել, ապա մնք արագորեն ազատումվում ենք դրանցից՝ մեր ուշադրությունը կրկին կենտրոնացնելով պարզ խնդիրների և առօրյա մանրուքների վրա:

• Եթե մարդկային գիտակցությունը ունակ չէ ինչ-որ բան պատկերացնելու, բնավ չի նշանակում, որ դա տեղի չի ունենա...

• Հաճախ ուղեղի առանձնահատուկ կառուցվածք ունեցող մարդիկ  ունակ են ավելի ուժգին կենտրոնացման, սակայն զուրկ են հուզական օժտվածությունից: